LALADAN PALAGAN NGGÊGIRISI

   kapacak ugå ing https://www.facebook.com/share/p/14fPBqDXquW/

Nabastålå wus nora biru manèh

cêmanthèl nyimpên nawålå kang datan kaucap

pasulayan donyå kang mlayu rikat mêkakat

nuli kêsandhung ayangan priyånggå.


Ing layar-layar kåcå,

katõn mulad-mulading dahånå

saliring têmbung pådhå tabrakan

luput lan bênêr datan ênêr pating sliwêr.


Aku njêglêg antaraning blengkrahing rêruntuhan

åpå iki jaman sing kitå wangun?

åpå kakisruhan kaêjarke ngrêmbåkå?


Bantålå unjal ambêgan kacandhêt-candhêt

tangisan getih sumrambah ing ngêndi-êndi

ombaking jaladri ngrukêt wadi sangsåyå mrati

twin manungså__...,

riwud ndhaku bênêr dhewe

lêpyå, ninggalake jiwå kamanungsan.


Nora jênjêm, mêlang-mêlang sêpi

ndhêpipis ing põjõk nålå datan sinenggõl

nõthõk alõn__

ning tan nate kêprungu sumaure

margå wus oncat sing rågå. 


Lamun donyå papane pangeyuban

kênåpå kitå pådhå ngêbruke lan ngobrak-abrik?

Yèn panêdyå maksih ånå,

kênåpå mung kêprungu bisik lamat-lamat?


Wêngi mrambat tan janji

hamung nggåwå pangilõn

supåyå kitå wani nyawang prahårå payudan iku....

hamung gawe rusaking pomahan twin saliring piranti prabõting usådå

yå... margå kasrakahan ulahe saglintir manungså.


Stop papêrangan! ⛔️ Stõp kêsrakahan! ⛔️ Stõp kawêngisan! ⛔️ Stop kaangkåråmurkan! ⛔️🤚⛔️


JM, lingsir wêngi, 240426

            ✍️ 𝖊𝕹𝕻𝖊 ✍️

            [^__^]  [^__^] 


Dalam bhs Indonesia ringkesnya kira-kira demikian :

Langit tak lagi biru sepenuhnya,

ia menyimpan kabar yang tak sempat diucapkan—

tentang dunia yang berlari terlalu cepat,

lalu tersandung oleh bayangnya sendiri.


Di layar-layar kaca,

api berkobar menyengat,

kata-kata saling bertabrakan,

benar dan salah kehilangan arah.


Aku berdiri di antara riuh itu,

bertanya dalam diam:

apakah ini zaman yang kita bangun,

atau sekadar kekacauan yang kita biarkan tumbuh?


Bumi bernafas tersengal,

lautan memeluk rahasia yang kian berat,

dan manusia—

terlalu sibuk menjadi benar

hingga lupa, telah meninggalkan rasa kemanusiaan.


Kegelisahan menjelma sunyi,

duduk di sudut hati yang tak terjamah,

mengetuk pelan—

namun tak pernah terdengar

benar-benar telah pergi.


Jika dunia adalah rumah,

mengapa kita saling meruntuhkannya?

Jika harapan masih ada,

mengapa ia terdengar seperti bisikan yang hampir hilang?


Malam pun datang tanpa janji,

hanya membawa cermin—

agar kita berani melihat,

bahwa kekacauan ini…

mungkin juga berasal dari diri sendiri.




Komentar

Postingan populer dari blog ini

JÊRITAN NGISOR KRÊTÊG

BÊBÊNDU

ÅJÅ NATE MUTUNG