LALADAN PALAGAN NGGÊGIRISI
kapacak ugå ing https://www.facebook.com/share/p/14fPBqDXquW/
Nabastålå wus nora biru manèh
cêmanthèl nyimpên nawålå kang datan kaucap
pasulayan donyå kang mlayu rikat mêkakat
nuli kêsandhung ayangan priyånggå.
Ing layar-layar kåcå,
katõn mulad-mulading dahånå
saliring têmbung pådhå tabrakan
luput lan bênêr datan ênêr pating sliwêr.
Aku njêglêg antaraning blengkrahing rêruntuhan
åpå iki jaman sing kitå wangun?
åpå kakisruhan kaêjarke ngrêmbåkå?
Bantålå unjal ambêgan kacandhêt-candhêt
tangisan getih sumrambah ing ngêndi-êndi
ombaking jaladri ngrukêt wadi sangsåyå mrati
twin manungså__...,
riwud ndhaku bênêr dhewe
lêpyå, ninggalake jiwå kamanungsan.
Nora jênjêm, mêlang-mêlang sêpi
ndhêpipis ing põjõk nålå datan sinenggõl
nõthõk alõn__
ning tan nate kêprungu sumaure
margå wus oncat sing rågå.
Lamun donyå papane pangeyuban
kênåpå kitå pådhå ngêbruke lan ngobrak-abrik?
Yèn panêdyå maksih ånå,
kênåpå mung kêprungu bisik lamat-lamat?
Wêngi mrambat tan janji
hamung nggåwå pangilõn
supåyå kitå wani nyawang prahårå payudan iku....
hamung gawe rusaking pomahan twin saliring piranti prabõting usådå
yå... margå kasrakahan ulahe saglintir manungså.
Stop papêrangan! ⛔️ Stõp kêsrakahan! ⛔️ Stõp kawêngisan! ⛔️ Stop kaangkåråmurkan! ⛔️🤚⛔️
JM, lingsir wêngi, 240426
✍️ 𝖊𝕹𝕻𝖊 ✍️
[^__^] [^__^]
Dalam bhs Indonesia ringkesnya kira-kira demikian :
Langit tak lagi biru sepenuhnya,
ia menyimpan kabar yang tak sempat diucapkan—
tentang dunia yang berlari terlalu cepat,
lalu tersandung oleh bayangnya sendiri.
Di layar-layar kaca,
api berkobar menyengat,
kata-kata saling bertabrakan,
benar dan salah kehilangan arah.
Aku berdiri di antara riuh itu,
bertanya dalam diam:
apakah ini zaman yang kita bangun,
atau sekadar kekacauan yang kita biarkan tumbuh?
Bumi bernafas tersengal,
lautan memeluk rahasia yang kian berat,
dan manusia—
terlalu sibuk menjadi benar
hingga lupa, telah meninggalkan rasa kemanusiaan.
Kegelisahan menjelma sunyi,
duduk di sudut hati yang tak terjamah,
mengetuk pelan—
namun tak pernah terdengar
benar-benar telah pergi.
Jika dunia adalah rumah,
mengapa kita saling meruntuhkannya?
Jika harapan masih ada,
mengapa ia terdengar seperti bisikan yang hampir hilang?
Malam pun datang tanpa janji,
hanya membawa cermin—
agar kita berani melihat,
bahwa kekacauan ini…
mungkin juga berasal dari diri sendiri.

Komentar
Posting Komentar