PÊMBABATAN WÅNÅWÅSÅ -jêrit pêngadhuh-
kapacak uga ing https://www.facebook.com/share/p/1DHkqTc5Wv/
Wanåwåså sêsambat pêrih swårå lirih
Mbabat uwit datan kayit
gêgõdhõngan rõntõg datan mångså
kadyå kêkidungan kapêkså sinigêg
ing têngahing mosiking mêsin graji pamotong.
Wit-uwit tuwå ambruk alon-alon
kadyådene pamit myang langit kang lungkrah
õyõt-õyõt kang maune nggulêt bantålå
mbêdhõl lumuyut, kelangan pangeyub.
Pêksi mibêr datan arah datan penclõkan
luru pangpangan kang wus ilang
sato wanadri galak nênasak ora duwe papan.
tugêl bêsasik carang lan pangpangan
glõndhõngan ngambrah-ambrah nênasak
kêtatõn datan swårå katrajang mêsin pangrusak.
Tuwin manungså.... ibå srakah!...
ngetung untung balõk kayu buntung
sambat nggêrsah wanci banjir bandhang,
wanci jugrug anjabut nyåwå
wanci håwå panas krånå nggragas.
Alas nangis êluh ombak tirtå
prå duratmåkå cêp klakêp tan swårå
nganti kapan kitå nutup måtå nutup nålå?
åpå biså alam sanityåså nanggung rudityå?
sabab yèn nganti bumi plõnthõs nglåhå
kitå kabèh ora duwe papan padunungan urip kêtulå-tulå.
JM, gagat esuk, 061225
✍️ 𝖊𝕹𝕻𝖊 ✍️
[^__^] [^__^]
versi bs Indonesia,
Pembalakan liar, oh ironisnya…
Ketika hutan berbisik lirih,
daun-daunnya gugur tanpa musim,
seperti pepujian yang dipaksa bungkam
di tengah hiruk pikuk mesin.
Pohon-pohon tua rebah perlahan,
seakan pamit pada langit yang murung.
Akar-akar yang dulu memeluk tanah
kini tercerabut, kehilangan rumah.
Burung-burung terbang tanpa arah,
mencari ranting yang tak lagi ada.
Sunyi merayap dari batang yang patah, glodongan kemana-mana
menjadi tanda luka yang tak bersuara.
Dan manusia—oh betapa ironis—
menghitung untung dari batang yang ditebang,
lalu mengeluh saat banjir menyerang,
saat tanah longsor merenggut nyawa,
saat udara sesak oleh ulahnya sendiri.
Hutan menangis ber-air mata banjir,
sementara kita terus membisu.
Sampai kapankah kita berpura-pura
bahwa alam bisa terus nanggung beban?
Sebab jika bumi akhirnya gundhul,
kita semua tak punya tempat kembali.


Komentar
Posting Komentar